مجله New Left Review، شماره 53 ، ژانویه و فوریه 1969

دیوید فرنباخ

مسعود ابو سعدی

 در مارکسیسم سهم لنین را می­توان تشریح منطق اقدام مستقل سیاسی- انقلابی دانست. او در هر مورد معین، محتوی اجتماعی انقلاب، و سیاست حزبی را در سطح سیاست اتحادهای انقلابی مناسب مشخص می­کرد تا به منظور انجام انقلاب اجتماعی، بلوک ضدانقلابی (دشمن) شامل دولت و احزاب سیاسی مدافع آن را درهم بکوبد.

وظیفه کادر مارکسیست در بسیج  طبقات و گروه­های مختلف  مردمی و متحد کردن آن­ها به سوی انقلاب توسط لنین در بخش پایانی رساله " دوتاکتیک سوسیال دموکراسی در انقلاب دموکراتیک " خلاصه شده است :

 "... سوسیال دموکراسی مصرانه می­خواهد که این کلمه (مردم) نباید طوری استفاده شود که آشتی ناپذیری طبقاتی درون مردم را نادیده بگیرد .سوسیال دمکراسی بر استقلال کامل طبقاتی برای حزب پرولتاریا پافشاری می کند . معهذا (مردم) را آنچنان به طبقات تقسیم نمی کند که طبقه پیشرو خود را محدود کرده و پرده ای به دور خود بتند.این کار را به گونه ای انجام می دهد که طبقه پیشرو بدور از تردید و بی تصمیمی طبقات میانی با انرژی بسیار و با شور وشوق در راه آرمان تمام مردم و در راس آنها مبارزه کند  .  این­ست آنچه که نوایسکرای­های کنونی اغلب اوقات قادر به فهم آن نیستند و کلمه "طبقه" را در تمام حالات صرف و نحو آن سفسطه جویانه تکرار می­کنند و آن را جایگزین شعارهای موثر سیاسی در انقلاب دموکراتیک می­سازند.. "

نقطه­ی شروع استراتژی برای جنبش دانشجویی باید این پرسش باشد که دانشجویان (در بریتانیای کنونی) آیا بخشی از (مردم) اند یا بخشی از (دشمن). موقعیت انتقالی دانشجویان این ضرورت را ایجاب می­کند که مبدا و مقصد آن­ها را در روابط تولیدی در نظر بگیریم و در همان حال موقعیت ویژه­ی آنها را در ساختار دانشکده­ها و دانشگاه­ها مورد ملاحظه قرار دهیم. در این جا به بعضی از واقعیت­های اساسی ساختاری اشاره می­شود:

ظاهرا در یکی دو روز اخیر وبلاگی با نویسنده نا معلوم به نام " دآب تهران " ایجاد شده است که حاوی اطلاعات در مورد بعضی از دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب و وابستگان آنهاست و مسایلی را به برخی از فعالین منتسب به این جریان نسبت داده است که تایید یا تکذیب آنها به خود این افراد مربوط است. فردی به نام عابد توانچه عضو سابق دفتر تحکیم وحدت و انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیر با یک ادعای عجیب و غریب انتشار محتویات این وبلاگ را به من نسبت داده است . او در آخرین پست وبلاگ خود نوشته است که از آنجا که او حدس می زند که مقاله منتشر شده در وبلاگ " تریبون مارکسیزم " ( بیش از یک ماه قبل ) توسط من نوشته شده باشد و از آنجا که او ادعا می کند وبلاگ " تریبون مارکسیزم " در دقایقی از روز به وبلاگ " دآب تهران " لینک داده است ( من دوشنبه بعد از ظهر به " تریبون مارکسیزم " سر زدم و چنین لینکی ندیدم ) ، مسئولیت محتویات وبلاگ " دآب تهران " متوجه من است ! بدین وسیله من ضمن تکذیب ادعا های سراسر پوچ ایشان ، نسبت به در پیش گرفتن چنین روشهایی در مباحثات سیاسی توسط افرادی نظیر توانچه آن هم تحت عنوان " چپ " شدیدا هشدار می دهم . به راستی اگر با این استدلالات عجیب و غریب بتوان انتشار یک سری مطالب در فضای مجازی را صراحتا و با این قاطعیت به فرد یا گروهی نسبت داد ، از کجا معلوم که راه انداختن وبلاگ " دآب تهران " کار خود ایشان نباشد ؟ مگر نه اینکه او اولین فردی است که مطلب را به سطح عمومی کشانده و اتفاقا در وبلاگ شخصی خودش و در متن همان پست به وبلاگ " دآب تهران " لینک داده است ؟

به کار گیری چنین روشهای هوچی گرانه ، نخ نما ، رسوا و این سنخ پرونده سازیها و معرکه گیریها علیه مخالفان سیاسی شاید برای حکام مستبد و دستگاههای امنیتی آنها روش شناخته شده و جا افتاده ای باشد اما به کارگیری آن توسط فردی که ظاهرا دچار عارضه مجددا رایج شده " خود چپ پنداری " نیز هست و چند صباحی است که پس از ترک " دفتر تحکیم وحدت حوزه و دانشگاه " زیر گذر " سوسیالیزم " بساط کرده است ، عجیب به نظر می رسد . چنین افرادی با در پیش گرفتن چنین روشهایی که سوغات سنت سیاسی است که پیشتر در آن رشد و نمو یافته اند و بالغ گریده اند عملا موجب ملکوک و مخدوش شدن حیثیت چپ می گردند و طرد و منزوی ساختن آنها توسط گرایشهای گوناگون چپ دانشجویی یک ضرورت سیاسی است .

سه شنبه 4 تیرماه 1387

روزبه کلانتری