گفتگويي با رفقا پريسا نصرآبادي و گلناز خواجه گيري از فعالين سوسياليست دانشجويي

 
پيرامون خيزش توده يا در ايران

                01 -  بخش اول   كليك كنيد               

                02 -   بخشي دوم كليك كنيد           

شبحی سرتاسر ایران را فراگرفته است.شبحی که خواب از چشم دولتمردان یاغی ربوده است.شبحی که بر فراز سرهای آشفته حاکمان و کودتا چیان  سنگینی می کند و آن چیزی جز نابودی ستمگران و گردنکشان نیست.مرگی که چوبه های دار را هم یارای مقابله با آن نیست.

جنازه های بر دار آویخته کابوس بزدلان و جلادان است ؛آنها نمردند زنده اند.زنده اند تا سرنوشت مضحک حاکمان جهل واستبداد را برای تاریخ روایت کنند.آنان سرافرازان تاریخند و این را حاکمان مفلوک نمی دانند .

مگر زندان کافی نبود؟کشتن معترضان در خیابان ها کافی نبود؟ مگر تباه  کردن زندگی انسان ها کافی نبود؟

مگر تماشای کسی که در زیر چرخ های ماشین هایتان  دست و پا می زد کافی نبود؟

اینک اعدام؟

چه پیش آمده است؟

آیا جز این این است که اگر در اوج مشروعیت بودید نیازی به این ها نبود؟

صدور احکام سنگین برای فعالین سیاسی ، دانشجویی، کارگری و زنان ، زندان های بلند مدت  و اعدام در روز های اخیر به امری عادی و روزمره  برای حاکمان بدل شده است.

صدور و اجرای حکم اعدام دل هر انسان شرافتمندی را به درد می آورد.تباهی زندگی جوانانی که زندگی  را برای همه می خواهند  دل را خون می کند و اشک های مادرانی که هنوز فقدان عزیزانشان را باور نکرده اند ، انسان را از خود بیخود می کند.

یراستی چه پیش آمده است؟

تشکیل دادگاه های مضحک و مستندات مضحک تر از آن نشان از باتلاقی دارد که دست های آغشته به خون در آن هویداست.اتهام ارتباط با گروه ها و احزاب مخالف نظام  بیان کننده ی این واقعیت است که حاکمان توانایی روبرو شدن با مخالفین داخلی را ندارند . امروز این ترفند حاکمیت که مخالفان را به بهانه های واهی به جوخه های مرگ می فرستد دیگر اثری ندارد بلکه باعث توفانی شدن اعتراضات مردم می شود.

دست های خالی معترضان سلاح های نیروهای جهل و استبداد  را در هم میشکند و بر آنها چیره می شود.

کار از کار گذشته است و آنچه باید اتفاق می افتاد رخ داده است ؛ عزم جزم مردم را  هیچ نیرویی مانند زندان و اتهام محاربه و اعدام نمی تواند متوقف کند.صدور احکام سنگین برای مردم و فعالین سیاسی نمی تواند مرهمی بر زخم چرکین و فاسد اقلیت حاکم باشد.

انداختن نیروهای لباس شخصی وچماقدارِ وابسته ی حکومت به جان مردم وتدارک راهپیمایی های حکومتی هم دیگر نمی تواند حاکمان را آرام کند و خود نشان از درماندگی آنان دارد .

این ها همه نشان می دهد که هر گاه  دولتمردان  و حاکمان به نیروی قهر و قدرتشان تکیه کرده اند  نتوانسته اند عزم توده های به خشم آمده را در هم بشکنند  و این تاریخ  است که همواره راست می گوید : یک حکومت تنها یک حکومت است و بس.

اینگونه اعمال در هر زمان و هر جایی از پیش محکوم می باشد و وظیفه هر انسان آزاده ای در هر جا و هر زمان این است که در مقابل هر عمل شنیع  که ازحکومت ها سر می زند  سکوت پیشه نکند چرا که سکوت هر انسان مرگ انسانیت است و اینگونه است که ملت ها سرنوشت خود را با اتکا به نیروی خویش تغییر می دهند تا انسانیت خویش را بازیابند . تنها  راه پایان دادن به اعدام شکنجه و سرکوب گسترده منتقدین و مخالفین در وضعیت موجود  ، اتحاد بین نیروهای اجتماعی از قبیل دانشجویان، زنان، کارگران  و اقلیت ها می باشد  تا بدین ترتیب ریشه استبداد برای همیشه از این مرز و بوم خشکانده شود تا مردم معترض و ستمدیده  انسانیت خویش را  به فعلیت رسانده و حقوق از دست رفته خود را بازیابند.

 فعالين دانشجويي دانشگاه شيراز

بازداشت رضا رخشان سخنگوی سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه را محكوم ميكنيم

 و صنعت نیشکر هفت تپه به حراست کارخانه ا

صبح روز دوشنبه 14 دي ماه، «رضا رخشان»، مسوول روابط عمومی سندیکای کارگران شرکت کشتحضار گردیده و از آنجا توسط مامورین امنیتی به مکان نامعلومی منتقل شد.
ماموران اداره اطلاعات رژيم سرمايه به منزل وی رفته با توسل به تهدید و زور وارد منزل ایشان شدند و اقدام به توقیف وسایل شخصی وی نمودند.
رضا رخشان طی چند ماه گذشته به دلیل فعالیت های کارگری و عضويت در رهبري سنديكاي كارگران هفت تپه بارها احضار و بازداشت شده و پرونده ای نیز با اتهام اقدام علیه امنیت کشور و تبلیغ علیه نظام در دادگاه انقلاب دزفول دارد که در حال رسیدگی می باشد.
بازداشت رضا رخشان در حالي صورت مي گیرد كه پیش تر پنج تن ديگر از اعضای هیئت مدیره سندیکای نیشکر هفت تپه: آقايان فريدون نيكوفر، جليل احمدي، محمد حيدري مهر و قربان عليپور و علي نجاتي رئيس هيئت مديره سنديكاي هفت تپه، توسط نيروهاي حامي سرمايه وسركوب بازداشت شده و هم اكنون در زندان به سر مي برند. ...

لزوم اتحاد عمل و همبستگی نیرو های چپ

سامان راد

ماه محرم، دسته های عزاداری، محافل مذهبی و دسته های حسینی که روزی از پایه های نظام بود، بر اثر گذشت زمان، و حوادث پس از انتخابات، دقیقا به عامل ترس در درون سیستم حاکم و مجرایی برای ابراز مخالفت برای مردم معترض تبدیل شده است. رهبران اصلاح طلب از قبل برنامه هایی برای ماه محرم و حضور شبانه مردم در خیابان ها تدارک دیده اند، از همین حالا بحث، حضور میلیونی از میدان امام حسین تا آزادی است. از سویی دیگر، همان گونه که تظاهرات های 13 آبان و روز قدس، بر خلاف سنت چندین دهه ی گذشته به تسخیر مردم در آمد و فضایی برای اعتراض خیابانی محیا شد، تظاهرات 22 بهمن نیز در پیش است.

در روزهای آتی، چه محرم و چه 22 بهمن، مشخصا فرصتی پیش خواهد آمد که مردم مجددا به خیابان ها امده و اعتراضشان را فریاد بزنند. آن سوی میدان هم، رهبران اصلاح طلبی حضور دارند که به همان اندازه دولت، از مردم معترض و مردم ِ حاضر در خیابان ها وحشت دارند. مردم معترض برای این رهبران، تنها حکم کارت های بازی قمار ِ قدرت هستند: باید هر موقع به آنها نیاز بود، با شعار های مورد علاقه آنها به خیابان بیاییند، و پس از کسب امتیازات و زد و بند های سیاسی رهبران از بالا، به خانه های خود باز گردند. هر جا که شعارها و خواسته های این مردم از سطح خواسته های اصلاح طلبان فراتر می رود، موج وحشت در اردوگاه آنان به راه می افتد و ...

ماندهى نيروى انتظامى تهران بزرگ روز يكشنبه تاييد كرد كه پنج نفر در نا آرامى هاى روز عاشورا كشته شدند ولى مى گويد كه اين افراد «به طرز مشكوكى جان باختند.»
روز يكشنبه هزاران نفر از معترضان در فراخوان هاى گسترده اى كه طى هفته هاى اخير صورت گرفته بود به خيابان هاى مركزى تهران و شهرهاى شيراز، اصفهان، نجف آباد، بابل، اراك و تبريز ريختند و با سر دادن شعارهايى عليه آيت الله على خامنه اى به سياست هاى حكومت جمهورى اسلامى ايران اعتراض كردند. اين اعتراض ها با هجوم و سركوب گسترده نيروهاى ضد شورش و لباس شخصى ها روبرو شد كه به گفته سايت هاى نزديك به اصلاح طلبان، به تيراندازى مستقيم به سوى معترضان و شليك گاز اشك آور منجر شد. مخالفان مى گويند كه حداقل چهار نفر در تهران و چهار نفر نيز در تبريز به ضرب گلوله نيروهاى امنيتى كشته شدند. ...ادامه

دانشجويان دانشگاه صنعتی شيراز، روز گذشته يك هفته پس از 16‌ آذر، روز دانشجو را گرامی داشتند.

بنابه گزراش رسیده دانشجويان در حالی كه تنها پلاكارد در دست داشتند و دهان‌بندهايی بر دهان بسته بودند، در اعتراض به هتك حرمت‌های چندماهه اخير  به ساحت مقدس دانشگاه و يورش نيروهاي امنيتی و لباس‌شخصي به حريم علم و معرفت و ضرب و شتم و بازداشت گسترده‌ دانشجويان، 30 دقيقه تجمع سكوت برگزار كردند.

دانشجویان دانشگاه صنعتی شیراز تجمع خود را با خواندن سرود يار دبستانی به پایان رساندند.

 لازم به ذکر است اين تجمع خودجوش در حالي يك هفته بعد از 16‌ آذر برگزار شد، كه عملا دولت با تعطيلی روزهای قبل از 16‌ آذر در صدد تخليه‌ دانشگاه‌ها در روز دانشجو بود.
 

پیرامون حوادث و سرکوب های پس از 16 آذر

هم رزمان عزیز!

همان گونه که گمان می رفت، 16 آذر و دو روز پس از آن به صحنه نبرد تخفیف ناپذیر و رادیکال دانشجویان با دیکتاتوری و سرکوب عریان ارتجاع بدل شد!  حکومت سرکوبگر اسلامی حتی پیش از باز شدن دانشگاه ها، بار ها تلاش نمود که با تهدید و ایجاد فضای ارعاب دانشجویان را از خط مقدم مبارزه علیه دستگاه سرکوب عقب براند، اما تمام تلاش های دیکتاتوری تا این لحظه بی نتیجه مانده است و جنبش دانشجویی در یکی از گرهی ترین دوره های خود، تا بدین جای تاریخ ساز بوده است و پرچم دار دگرگونی های عظیمی در متن جامعه سرمایه داری  امروز ایران گردیده است.

16 آذر مبدا مهمی برای ادامه تحولات اساسی در ایران بود و دانشجویان توانستند به خوبی از عهده نقش خود به مثابه جنبش پیشرو و رادیکال و اپوزسیون قدرتمند رژیم دیکتاتوری اسلامی بر بیایند و داغِ نه! بزرگی را بر پیشانی دستگاه سرکوبگر لجام گسیخته بنهند. دانشجویان با شعارهای رادیکال و با تکیه بر قدرت جنبش عظیم و توده ای مردمی که در پسِ پشتِ اعتراضات هر روزه دانشجویان نهفته بود، جنبش اعتراضی مردم علیه دستگاه سرکوب حاکم بر ایران و برای احقاق خواست آزادی و برابری را، بیش از یک گام به پیش بردند و همان گونه که همه دیدیم و شنیدیم، در این مسیر هزینه های گزافی نیز متحمل شدند!

وحشت رژیم از شمار دستگیرشدگان، ربوده شدگان، مضروبین و محکومیت های سنگین فعالین دانشجویی آشکار است. اما واضح است که خاموش کردن این اعتراضات حتی با به زندان افکندن تک تک دانشجویان نیز میسر نخواهد شد! دانشجویانی که امروز هر کدامشان یک فعال دانشجویی مجرب و آموخته در مکتب تجربه ی یک تحول عظیم اجتماعی - سیاسی هستند.

 بازداشت 3 تن از فعالین چپ و سوسیالیست شیراز

به گزارش دانشجویان سوسیالیست امروز دوشنبه 16 آذر 3" تن از دانشجویان چپ و سوسیالیست شیراز" بازداشت و از وضعیت انها خبری در دست نیست.

صبح امروز دوشنبه 16 آذر ساعت 8 صبح رفیق "سید محمد محسن موسوی" دانشجوی سوسیالیست شیراز بازداشت و هنوز از وضعیت وی خبری در دست نیست.

به دنبال  تهدید و فشارهای فراوانی از سوی نیروهای امنیتی در شیراز و امنیتی کردن فضای شهر، امروز 16 آذر روز دانشجو رفیق محسن موسوی بعد رفتن به سمت فوقانی خوابگاه مفتح باز داشت و هنوز  از وضعیت وی خبری در دست نیست.

به گزارش دانشجویان سوسیالیست  :نجما رنجبران" دیگر دانشجوی سوسیالیست شیراز  همراه با "سبحان حیدری" فعال چپ دانشجویی شیراز از سوی نیروهای امنیتی رژیم  سر فلکه آرم بازداشت شده اند و از وضعیت انها هیچ خبری در دسترس نیست.

امروز 16 آذردر خيابانهای اطراف دانشگاهها و خبابانهای شیراز  نیروهاي امنیتي و انتظامی همراه لباس شخصي ها در حالت کامل آماده باش و تفتیش از رهگذران به سر برد  و شهر شیراز در فضایی کاملا امنیتی بسر برد.

دانشجویان سوسیالیست دانشگاههای ایران دستگیری این رفقا را شدیدا محکوم و خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط انها میباشد. همچنین از تمامی دانشجویان، کارگران و زنان ، نهادهای حقوق بشر و آزادیخواه میخواهد جهت آزادی این رفقا اقدام نمایند.

طی روزهای گذشته نیز ۳ دانشجوی دانشگاه شیراز به نام های سعید لطفی، مسعود مهدوی فر و سیدمحمد حسینی بازداشت شدند.
 

فشار بر دانشجویان دانشگاه شیراز طی ۱ ماه گذشته به شدت افزایش یافته است و تعداد بسیاری زیادی از دانشجویان شهر شیراز بازداشت شده اند.
 

پس از تجمع روز ۱۳ آبان مردم شهر شیراز نیز حداقل ۲۰ دانشجو در شهر شیراز بازداشت شدند.
 

بنایی، جلالی، سعید رضایی، زاهدی، ظهوریان، عارف، پورفتحی، طاهری، صفرپور و پورسلطان از جمله دانشجویانی بودند که پس از بازداشت در تجمع روز ۱۳ آبان به زندان عادل آباد در شیراز منتقل شدند.

 
علی صالح پور، کاظم رضایی، یحیی طاووسی، ندا اسکندری، خدیجه قهرمانی، نظری، شیروانی و باقری از دیگر دانشجویان دانشگاه شیراز نیز در تظاهرات های روز ۱۳ آبان بازداشت و به زندان اطلاعات شیراز (پلاک 100) منتقل شده بودند.
 

از وضعیت آزادی یا ادامه بازداشت این دانشجویان و آمار دقیق تعداد دانشجویان بازداشتی شهر شیراز اطلاع دقیقی در دست نیست.

سازمان : هم استراتژی هم تاکتیک در جنبش دانشجویی

 - جنبش دانشجویی  در ایران در مقطع حساسی به سر می برد که بعد از انقلاب 57 مشابه آن را تجربه نکرده است. اکنون تمام مبارزات و کشمکش ها با شرایط جدیدی مواجه گشته و وارد فاز جدیدی شده اند و مبارزه علیه دیکتاتوری اسلامی در آگاهانه ترین و گسترده ترین شکل آن در جریان است. بنابراین باید هدف کلی جنبش اعتراضی مردم که به صورت خودبه خودی توسط اقشار و گروه های مختلف مردم پیگیری می شود  را جدال با دیکتاتوری حاکم دانست.

- تا پیش از کودتای انتخاباتی جنبش دانشجویی با اعتراضات پراکنده، غیر مستمر و مقطعی تنها بخش هایی از بدنه دانشجویان را به تحرک وا می داشت و می کوشید که از طریق پوشش دادن خواست ها و مطالبات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی، اکثریت خاموش مردم را فعال کند، اما اکنون جنبش دانشجویی دیگر نه تک جزیره ای در دل مبارزات ناپیوسته و جدای از هم، بلکه بخشی مهم از مجموعه ای در حال جدال است. ...

   سروش سمیعی

طبق يک تعريف پذيرفته شده، شورای صنفی دانشجويي به مثابه يک تشکل دانشجويي بايستی متشکل از نمايندگان دانشجويان و متکی به حمايت آنان در جهت پيگيری مطالبات صنفی دانشجويان اعم از وضعيت خوابگاه‌ها، وضعيت غذا، مشکلات آموزشی و… فعاليت نمايد.

اما در تعريف فوق نکات بسياری مجهول باقی مانده است تا جايي که اساسنامه موجود نيز در حد بيان کلياتی که همچنان بر سر ميزان کارايي و صحت آنان شک و ترديدهای فراوانی وجود دارد، متوقف مانده است و شورای صنفی دانشجويان را اين گونه تعريف می‌نمايد که: «به منظور تقويت حضور دانشجويان در امر مشاركت، تصميم‌سازی، برنامه‌ريزی و همكاری در امر نظارت بر نحوه اجرای قوانين صنفي و رفاهي دانشجويي، شوراي صنفي دانشجويان با حمايت دانشگاه‌ها و مراكز آموزش عالي كشور و براساس مفاد آيين‌نامه تشكيل مي‌گردد». در ادامه نيز مشخص می‌شود که شوراهای صنفی تنها نقش مشورتی- نظارتی داشته، مشروعيت خود را به صورت غيرمستقيم از دانشگاه‌ها و رياست دانشگاه‌ها می‌گيرند، فعاليت‌های آنان نبايستی نافی قوانين موسسات آموزش عالی باشد و…

    احسان صفار

 اخيرا هر وقت که تلويزيون را روشن می‌کنيم، می‌توانيم از يکی از شبکه‌های چندگانه آن شاهد ميزگرد، سخنرانی يا گفتگويي حول محور طرح به اصطلاح "هدفمند کردن يارانه‌ها" باشيم. اخيرا نيز که ياد گرفته‌اند، ميکروفونی در دست می‌گيرند و به سطح شهر می‌آيند و در مورد مسئله، به اصطلاح نظرخواهی می‌کنند.

اين طرح که نهايتا پس از کشمکشی ميان مجلس و دولت، به نفع دولت به تصويب رسيد، به بيان بسياری از کارشناسان و بر خلاف تبليغات جاری به عنوان يکی از طرح‌های خانمان‌سوز، تشديد کننده فقر و فلاکت و… مورد ارزيابی قرار می‌گيرد. فارغ از نوع نگاه هر يک از اين کارشناسان و دغدغه‌های آنان، بايستی نگاهی موشکافانه به طرحی داشته باشيم که بدون شک و به اذعان مخالف و موافق، بسياری از معيارهای زندگی اقتصادی- سياسی اجتماع را دگرگون خواهد نمود.

بر ما چه گذشت!؟

تاریخ کوتاهی از زایش چپ دانشجویی

   محسن مومنی

اگر بخواهیم نگاه کوتاهی به تاریخ چپ دانشجویی در دهه 80 بیندازیم، ناگزیریم که از یک سو زمینه‏های اجتماعی– سیاسی عینی آن را که بستری برای بروز و روی آوردن بخش قابل توجهی از دانشجویان به اندیشه‏های چپ و سوسیالیستی بوده است را مختصرا بررسی نماییم و از سوی دیگر ماهیت این چپ جدید و تفاوت‏های آن با نسل قدیم چپ را مورد نظر قرار دهیم تا روشن گردد که اولا این چپ، چگونه چپی است و ثانیا از چه زمینی برخاسته است؟

زمینه‏های شکل گیری (سیاسی- اقتصادی)

این مساله کاملا روشن است که چپ دانشجویی، از خرابه‏های جنبش سیاسی اصلاح‏طلبی برخاست. عمده رهبران، چهره‏های شاخص و فعالین چپ دانشجویی، کسانی بودند که در خرداد 76 حتی به سن قانونی برای رای دادن به رئیس جمهور اصلاحات نرسیده بودند، اما با این همه، نوجوانانی بودند، که شور و شوق فراگیری که در آن دوران، برای تغییر و کسب برخی آزادی‏های سیاسی و مدنی در جامعه جاری بود، آنها را تحت تاثیر خود قرار داده و این نوجوانان را در این تجربه سیاسی سهیم نموده بود. بحث‏های عمومی، ستادهای انتخاباتی، میتینگ‏ها و روزنامه‏های زنجیره‏ای که همگی اجزای یک جنبش سیاسی بود… و نهایتا میل به ریاست جمهوری رساندن سید محمد خاتمی در مقابل ناطق نوری.

اما تمام این امیدواری‏ها خیلی زود در تیر 78 نقش بر آب گردید، درست در زمانی که به نظر می‏رسید، اعتراضات دانشجویان به ویژه در کوی دانشگاه تهران، این قابلیت را دارد که به یک بحران اجتماعی و سیاسی ناب بدل گردد، اصلاح‏طلبان به قدرت رسیده، به بدنه اجتماعی و جنبشی خود پشت کردند و دست در دست جناح اصولگرا، اعتراضات طبقه متوسط شهری را به ناکامی کشاندند.